ยิ้ม View my profile

Delicious Dallas

posted on 04 Jul 2012 15:57 by 7daysinaustin directory Food, Travel, Diary
After I finished my Work and Travel program in Hilton Head Island, SC. I did my plan. I used to lived in Texas for one year as an exchange student. My life was quite. I had to behave as a good child. Got to travel sometimes. But I didn't get a chance to go to Austin, the capital of Texas. But this time, my pals from the high school live there. They go to the University of Texas at Austin. So I decided to go there to spend my life hard as a grown child.
I left the island in the afternoon, all alone by myself, by plane.
I arrived to Dallas, TX in the evening. Kelly, a friend of mine came to pick me up at the airport. She drove along from Austin to Dallas by herself. I was waiting for her and imagine how would she look like. It had been 4 years since I saw her last.
Kelly came up with a paper which has my name on it, it was very huge actually.
I was so glad to meet her. She didn't change. She was just more swag.
We grabbed my two huge luggages and went to her car. The luggages were big and heavy, she parked her car so far from the building, and the heat was pretty hot. Texas welcomed so warmly as it should be.
We drove from the airport to downtown Dallas to go to Lorena's house. She's another friend of mine from high school. She visited her family at that time because she usually lives in Austin on campus.
First, Kelly and I stopped at a seafood restaurant in downtown for dinner. I wasn't really hungry and quite was on a diet, so I ordered Ceasar salad.
This thing has a story.
When I was working in South Carolina, I worked as a hostess in the restaurant of a 4 stars resort. When I was very hungry at work and the food was not delicious, I got a reward from being a very nice Thai hostess, I could order food from chief. I always ordered grilled shrimps Ceasar salad because I used to think that it was easy and fast to make, so I wound't bother the chief's time that much. But I was wrong, it takes time. I just knew a few days ago that Ceasar salad has so many steps to make. So, thank you very much, Joe.
Kelly looked at me, and asked if she can order friend alligator. She was afraid if I minded.
I am fearless. Everyone can order anything.
Fried alligator tasted like chicken, but it was quite spicy.
We talked about so many things that have happened to our lives after I left Texas in 2008 and kept saying, "Oh my God, it's been so long."
I salad was great, but Joe's is still the best Ceasar salad in the whole wide world for me.
After the meal, we hit the road again. Kelly printed the map from Google map but still got lost.
Losing is one of the most impressive things for me when I travel. There are not many ways for you to see the sides of the road carefully. From this, things go into your mind and you'll never forget it.
We did not find Lorena's house, so we call her to come pick us up at a gas station near her house.
I was so happy to see Lorena again. She changed a bit, but still very beautiful.
Finally we arrived to Lorena's house.
The house was very cozy as always, just like the one in Nacogdoches, the city that we went to high school.
Lorena is a Mexican who lives in Texas. She doesn't look like a South American that much. If you get to see her, you wouldn't know and believe she's a Mexican until you hear her speaks Spanish fluently.
That night, Lorena's family from Mexico came to visit her. So there was REAL Mexican food for us, not Tex-Mex, what I always had in Texas. It was great.
That night, the atmostphere of everything was very cozy for me. The yellow light in the cozy house, her familly talking in the dining room, me back in good ol' sweet Texas, and my good ol' friends with me in the bedroom. My life was in an amusement.
1. hit the road ขับรถ, ออกเดินทาง
2. swag, มีสไตล์
หลังจากเสร็จสิ้นโครงการเวิร์คแอนด์แทรเวลที่เมืองฮิลตั้นเฮด มลรัฐเซาธ์แคโรไลน่า อันหนักหนาสาหัส ชีวิตแขวนอยู่บนความพึงพอใจของแขกในโรงแรม แต่สุดท้าย ยิ้มก็ทำมันสำเร็จ และเดินทางต่อไปตามฝัน
ยิ้มเคยเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่มลรัฐเท็กซัสเป็นเวลาหนึ่งปี แต่ชีวิตก็ไม่ได้หวือหวาอะไรมากมายเท่าไหร่ เพราะต้องเป็นเด็กดี ต้องเกรงใจโฮสต์แฟมิลี่ ได้เที่ยวบ้างถ้ามีโอกาส แต่น่าเสียดายที่ยิ้มไม่ได้ไปเมืองออสตินเลย
ออสติน เป็นเมืองหลวงของมลรัฐเท็กซัส หลายต่อหลายคนบอกว่าออสตินเป็นเมืองเล็กๆ เมืองแห่งสถานที่ราชการ ไม่ค่อยมีอะไรหวือหวาเท่าไหร่ ชาวต่างชาติอย่างยูควรไปเที่ยวที่อื่นมากกว่า เช่นแดลลัส หรือฮิวสตั้น เพราะเป็นเมืองการค้า
ยิ้มก็เลยไม่มีโอกาสได้ไปออสติน น่าเสียดายเนอะ
คราวนี้ยิ้มตั้งใจจะไปออสตินด้วยตัวเอง เพราะเพื่อนสมัยเรียนที่เท็กซัสอาศัยอยู่ที่ออสติน เพราะเรียนที่ The University of Texas at Austin (หนึ่งในมหาวิทยาลัยอันดับต้นๆของประเทศ) และเพื่อนก็เชิญไปเยี่ยมหลายต่อหลายครั้ง แต่ไม่มีโอกาสได้ไปสักที คราวนี้ล่ะ ได้ไปสมใจ 
ยิ้มบินจากฮิลตั้นเฮดไปที่แดลลัสค่ะ เพราะตอนนั้นหาตั๋วเครื่องบินได้ค่อนข้างยาก เลยไม่ได้ไปลงที่ออสติน มีเพื่อนมารับ ชื่อเคลลี่ เป็นเพื่อนสมัยแลกเปลี่ยนโน่นเลย ไม่ได้เจอกันมานานมาก ไม่รู้จะเปลี่ยนไปขนาดไหนเชียว แต่แปลกนะ ทั้งๆที่เราติดตามกันมาตลอดในเฟสบุค เห็นรูปกันมาตลอด เห็นความเปลี่ยนแปลง แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่าเพื่อนเราจะเปลี่ยนไปหรือเปล่า จะจำกันได้ไหม ฉันจะจำเธอได้ไหม และเธอจะจำฉันได้ไหม
สุดท้ายเคลลี่ก็เดินเข้าอาารผู้โดยสารมาพร้อมกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนชื่อเราเอาไว้ตัวเบ้อเริ่ม แต่ยิ้มไม่ได้อ่านหรอก เพราะรู้ว่าเป็นเคลลี่ตั้งแต่เค้าเดินผ่านประตูเข้ามาแล้ว
เคลลี่ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ยังเหมือนเดิม เพียงแต่สไตล์การแต่งตัวดูหญิงขึ้นเท่านั้นเอง
เราหยิบกระเป๋าคนละใบ (ทั้งสองเป็นกระเป๋าของยิ้ม) กระเป๋าหนักและใหญ่มาก แต่เพราะยิ้มเดินทางบ่อยมาก เลยชินแล้วกับการที่ต้องแบกกระเป๋าใบใหญ่ๆไปไหนมาไหน แต่ครั้งนี้เคลลี่ช่วยลากก็โคตรเกรงใจมันเลยค่ะ 55555
กระเป๋าหนัก เคลลี่จอดรถไว้ไกลมาก อากาศเท็กซัสก็ร้อนมาก... เยี่ยม เท็กซัสต้อนรับเราได้อบอุ่นเหลือเกิน
เคลลี่ขับรถจากสนามบินเข้าดาวน์ทาวน์แดลลัสเพื่อไปบ้านโลรีน่า เพื่อนอีกคนของเรา บ้านของโลรีน่าอยู่ที่แดลลัส แต่โลรีน่าจะอยู่ที่ออสตินซะส่วนใหญ่เพราะเรียนที่ออสติน ครั้งนี้โลรีน่ามาเยี่ยมครอบครัว พวกเราก็เลยได้อานิสงค์มาพักบ้านของมันก่อนจะขับรถกลับออสติน
เคลลี่กับยิ้มแวะทานมื้อเย็นที่ร้านอาหารทะเลในดาวน์ทาวน์แดลลัส ไม่ได้เลือกเลยค่ะว่าจะเป็นร้านขึ้นชื่อหรือเปล่า แต่เลือกเอาจากจำนวนรถในที่จอดรถของร้าน ว่าร้านไหนคนจอดน้อย เพราะเคลลี่หิวมาก
ตอนจะสั่งอาหาร เคลลี่หันมาถามว่าไอจะสั่งจระเข้ทอดได้ไหม
เราก็งง ทำไมต้องถามวะ เคลลี่บอก "เผื่อยูรังเกียจ เพราะจระเข้มันก็เป็นอาหารแปลก"
เห็นไหม ฝรั่งเค้าก็ขี้เกรงใจเป็น
แต่อยู่กับยิ้ม สั่งอะไรก็ได้ทั้งนั้นค่ะ ไม่เคยรังเกียจอะไร
จระเข้ทอดที่กินในคืนนั้นมีรสชาติแทบจะไม่ต่างจากไก่ แต่มีรสเผ็ดแฝงอยู่นิดๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเนื้อจระเข้เองหรือเพราะเครื่องเทศ หรือไม่ก็เป็นเนื้อไก่แต่เอามาหลอกกันก็ไม่รู้เหมือนกัน 55555
ยิ้มสั่งซีซ่าร์สลัดค่ะ และเรื่องนี้มีที่มา
ตอนที่ทำงานอยู่ที่ฮิลตั้นเฮด ยิ้มทำงานเป็นพนักงานต้อนรับในภัตตาคารของรีสอร์ตสี่ดาว เวลาทำงานแล้วหิว แต่อาหารในโรงอาหารของโรงแรมไม่ถูกปาก ยิ้มได้สิทธิพิเศษสั่งอาหารจากในครัวของภัตตาคารได้ เพราะเป็นเด็กดี 55 ซึ่งส่วนมากยิ้มจะสั่งซีซาร์สลัดกุ้งย่าง เพราะเคยคิดว่ามันทำง่ายที่สุด ก็แค่สลัด ไม่น่าจะมีอะไรมาก แต่ที่ไหนได้ ยิ้มเพิ่งรุ้เมื่อไม่นานมานี้เองว่าการทำซีซาร์สลัดนั้นค่อนข้างซับซ้อนพอสมควร อย่างน้อยๆน้ำสลัดเองก็ยุ่งยากแล้ว ไหนต้องผสมนั่นนี่ออกมา (เพราะไม่ได้ใช้น้ำสลัดสำเร็จรูปราด) แล้วคลุกกับผักให้เข้ากัน ไหนจะย่างกุ้ง ไหนจะโรยเบคอน ไหนจะโรยขนมปังกรอบ เยอะอ่ะ
ขอขอบคุณเชฟโจมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
ยิ้มกับเคลลี่เม้ามอยกันเยอะมาก คุยกันตามประสาผู้หญิงถึงเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตตลอดสี่ปีที่ไม่ได้เจอกัน ชีวิตเจออะไรมาบ้าง มีแฟนไหม เรียนเป็นยังไง ฯลฯ
หลังจากทานอาหารเสร็จเราก็ขับรถต่อไปบ้านโลรีน่า เคลลี่ปริ้นท์แผนที่มาจากกูเกิ้ลแมพ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไร ขับรถวนในซอยนั้นซอยนี้อยู่สองสามรอบ สุดท้ายก็ขับออกมาถนนใหญ่ เข้าปั๊ม แล้วก็โทรให้โลรีน่าออกมารับ
รอสักพักโลรีน่าก็มา พร้อมน้องชาย... โคตรหล่อ
เราสวมกอดกันด้วยความคิดถึง เพราะไม่ได้เจอกันมานาน... กอดโลรีน่านะ ไม่ใช่น้องชายเค้า
ถ้าคุณได้เจอโลรีน่า คุณจะไม่คิดว่ามันเป็นคนเม็กซิกัน จนกว่าจะได้ยินมันพูดภาษาสเปนคล่องปร๋อ เพราะหน้ามันเหมือนฝรั่งทั่วๆไปนี่เอง ไม่ได้ดูเป็นคนอเมริกาใต้เลยแม้แต่นิดเดียว 
และสุดท้ายเราก็ถึงบ้านโลรีน่าซะที คืนนั้นยิ้มโชคดีค่ะ พอดีครอบครัวของโลรีน่าจากเม็กซิโกมาเยี่ยม แล้วคุณแม่ของโลรีน่าเลยทำอาหารเม็กซิกันแท้ๆกินกัน ยิ้มเลยพลอยได้กินไปด้วย ซึ่งก็ถือว่าเป็นครั้งแรกที่ได้กินอาหารเม็กซิกันแท้ๆ เพราะปกติจะกินสไตล์ Tex-Mex (อาหารเม็กซิกันผสมผสานในแบบของเท็กซัส) ก็นับว่าถึงเครื่องในระดับหนึ่ง เรื่องชีสนี่ไม่ต้องพูดถึง เข้มมาก ยิ่งเนื้อที่หมักสำหรับทำฟาฮิตัสนะ อื้ม สุดจะบรรยาย
คืนนั้นบรรยากาศอบอุ่นมากค่ะ แสงสีส้มในบ้าน เสียงพูดคุยหยอกล้อของคุณลุงคุณป้าในห้องทานข้าว ตัวเองที่ได้กลับมาเท็กซัสที่รักอีกครั้ง และเพื่อนดีๆที่ได้เจอกันอีก
(เพิ่งเริ่มมาสนใจและใส่ใจจริงๆก็ตอนทำงานในร้านอาหารนี่แหละ 55)

Fried alligator



(รูปนี้ถ่ายมาเพราะโลรีน่าเห็นเราอัพรูปลงอินสตาแกรมและถามว่ามันคืออะไร เราเลยอธิบายและถ่ายรูปให้ดู)






your life is really amazing!
Hope to see your story more than 7 days...:)

PS. I'm looking for friends to practice English with. If you are interesting, drop by my blog! :)

#1 By Z@bber on 2012-07-06 06:35